นักเลงจับกีต้าร์ทำงานเพลงแบบอินดี้แท้ๆ

25 สิงหาคม 2548 1.45am

วันนี้ในที่สุด ความจริงถึงผมจะได้รู้ข่าวการเสียชีวิตของเพื่อน แต่ใจก็ยังคิดว่าอาจจะไม่ใช่ เป็นคนละคนกันแค่ชื่อเหมือนกัน แต่ความจริงก็คือความจริงครับ พอเวลาประมาญบ่าย5โมงครึ่ง พวกผมก็ รวมตัวกันไปดูที่งานศพ ไป มอเตอร์ไซค์ 2คัน อีกส่วนแบ่งไปรถยนต์

พอไปถึงผมก็อ่านชื่อที่หน้าศาลา แล้วให้รุ่นน้องคนหนึ่งเดินไปดูรูปหน้าศพ สักพักมันก็กลับมายืนยันว่า ใช่ เป้ จริงๆ วินาทีนั้นเหมือนมีอะไรมาจุกที่อก เจ็บ จมูกจี๊ดๆ ผมเลยเดินไปที่ศาลา พอเห็นรูปก็จำได้ว่าใช่ เป้จริงๆ ยืนอึ้งสักพัก ก็เดินไปไหว้ศพ แล้วก็เดินแยกออกมานั่งสูบบุหรี่ทำใจ ไม่คิดเลยครับว่ามันจะรวดเร็วขนาดนี้ แทบไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ แต่มันต้องยอมรับ ในงานศพเจอรุ่นน้องสมัยผมอายุสัก19-20 ด้วยไม่เจอกันนาน มันก็มางานของเป้เหมือนกัน คุยกันได้สักพักเล็กก็มาถึง (เพื่อนผมอีกคนนึงที่สนิทกับเป้มากๆ) มารถยนต์กันน่ะแหละครับ หลังจากเล็กและคนอื่นๆที่มารถยนต์ไปไหว้ศพ ก็ออกมานั่งคุยกัน จน6โมงครึ่งกว่าคนอื่นๆก็กลับ ไปหมดเหลือผม เล็ก หนึ่ง(รุ่นน้องที่ติดรถผมมา) 3 คนและ เพื่อนๆของเป้ ในฝั่ง ซอย สามัคคี ตอนแรกกะว่ารอฟังพระสวด แต่ก็พากันเปลื่ยนใจกลับก่อนเพราะกะว่าจะจุดธูปเรียกเป้มานั่งกินเหล้า เพราะตัวผมเองก็ติดมันไว้ว่าจะเลี้ยงหนึ่งเมา (1กลมน่ะแหละ)

ตอนแรกก็ว่าจะรวมเงินแล้วซื้อเหล้ามา แต่ผมก็ค่อนข้างที่จะหมดอารมณ์ดื่มแล้ว แถมกลับมาก็เจอพวกที่กลับมาก่อนนั่งเล่นไพ่กัน จนหมดทุน เลยต้องล้มเลิกแผนการไป แต่เล็กก็ยังไม่คิดที่จะล้มเลิกเรื่องที่จะจุดธูปเรียกเป้ พอราวๆเที่ยงคืนก็เลยเริ่มจุดธูปเรียกกัน กะว่าเหมือนสมัยก่อนถึงไม่ดื่มเหล้าก็นั่งเล่นกีต้าร์ร้องเพลงกัน พวกผม5คนเลยก่อกองไฟแล้วจุดธูปเรียกเป้มา เล่นได้สักพักจนตี1 พวกผมก็ยังไม่รู้สึกอะไร เล็กก็เริ่มเครียดมากขึ้นเพราะอยากเจอ เพื่อนมาก เลยไปกับผม2คนที่แถวๆกลางซอย บ้านแฟนคนนึงของเป้ตอนแรกก็ถีบจักยานไปครับ แต่จักยานมีปัญหาเล็ก เลยให้ผมถีบกลับมา แล้วเอารถ มอเตอร์ไซของผมไปแทน ทันทีที่ผมสตาร์ทรถแล้วขับไปจะรับเล็ก ก็รู้สึกแปลกๆครับ เหมือนมีคนนั่งซ้อมท้ายเพราะเบาะมันโยกๆผิดปกติ พอรับเล็กเสร็จก็ตรงดิ่งไป ซอยนั้นกัน เอารถจอดไว้ตรงลานจอดที่หน้า ซอยแล้วก็เดินเข้าไปกัน ระหว่างเดินเข้าไปนั้นรู้สึกเย็นหลังวูบๆ แถมขนลุกเป็นระยะเลยครับ ผมเลยรู้เลยว่า เป้น่ะ มากับพวกเราแล้ว จนไปถึงหน้าบ้านแฟนองเป้ สักพักเราก็กลับพอออกมาจากซอย เท่านั้นเล็กก็บอกเหมือนจะเห็นอะไรแว้บๆ แถมคราวนี้ รถเบาๆ เบาะไม่โกเหมือนตอนไปด้วยครับ พอส่งเล็กเสร็จผมก็กลับมาที่บ้านนี่ล่ะ

นึกแล้วสงสาร เป้ มาก ไม่อยาหเชื่อจริงๆว่านายจะตายเร็วขนาดนี้ แถมเป็นการตายที่โดดเดี่ยวมาก ผมมารู้ทีหลังว่าวันที่เป้โดนยิง เป้โดนตามล่า โดนคนถึง4คน ตอนนี้ก็กำลังสืบอยู่ครับว่า ใคร ทำไมถึงทำกันรุนแรงขนาดนี้

คิดถึงเพื่อนนะ ตายตอนอายุ19มันเร็วจริงๆอายุเท่ากับลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งที่รักมากๆเลย แต่ยังไงก็ขอให้เพื่อนไปสู่สุขคติเถอะ หากมีโอกาสเราคงจะได้เจอกันอีก

โจ๊ก