นักเลงจับกีต้าร์ทำงานเพลงแบบอินดี้แท้ๆ

++ Love Tag ++

เหอๆ กว่าอีตาลุงเด็ท จะอัพบลอคอันนี้ก็ทิ้งเวลานานพอดูเลย ติดค้างTag ของน้องนิดไว้นาเลยอ่ะนะ

คราวนี้ก็ได้เวลาเผาตัวเองกันมั่ง เง้อ ไม่อยากเลยเชียว แต่สัญญาไว้อ่ะนะ

ว่าแล้วก็เริ่ม พิธี ฌาปนกิจ กันเลย - -*

sick

FIRST LOVE

ง่ามาอันแรกนี่ก็ โหยยย เวรเลย ต้องแฉความน่าอายให้คนอื่นอ่านกันซะแล้วดิ

อืม ความรักครั้งแรกเหรอ

ถ้าใครได้ชมภาพยนต์เรื่อง แฟนฉันก็อารมญ์ ประมาณนั้นกันไป โอยยย สมัยนั้นผมอยู๋ประมาณป.4รึป.5ได้เองมั้งครับ เพื่อนสาวๆในห้องเราเองนี่แหละ

อ๋ายยยยย ตอนนั้นแค่แอบมองก็ ok แล้ววว ไม่มากไม่น้อยกว่านั้น มีโอกาสได้คุยกับเค้าทีใจเต้น แทบตายเล้ยยย

หลังเรียนจบชั้นประถม ผมก็ย้ายจากบางพลัดมาอยู่ปากเกร็ด เลยไม่ได้เจอกันอีกเลยครับ แต่หลังจบปวช. มีโอกาสได้โทรไปคุยด้วยหนนึง

นึกแล้วก็ขำตัวเองดี

BROKEN HEART

อันนี้ถ้าใครเคยอ่านในเอนทรี่เก่าๆจะรู้ดี รุนแรงมาก เอาเป็นว่า อีกรอบก็แล้วกัน เฮ้อ

วันที่ 7 สิงหา ที่ผ่านมาหลังจากที่แฟนผมในช่วงก่อนหน้านั้นบอกว่างานยุ่งไม่มีเวลาว่างจะมาเจอกันนั้นในที่สุดผมก็ได้เจอความจริง อย่างที่ผมคิดไว้ก่อนหน้านี้ เป็นเรื่องจริงที่มันน่าเสียใจ จะถามว่าโกรธมั๊ย สำหรับผมไม่อ่ะนะ แต่มันเสียใจมากๆ ยอมรับว่าพอเช้สวันที่7 สิงหา ผมไม่ได้นอนมาตั้งแต่คืนวันที่6แล้ว ด้วยความคิดที่ว่าเออไหนๆก็ไม่ได้นอนแล้วแถมงานวันนี้ก็ไม่มีเลยว่าจะไปรับเค้า ไปส่งที่ทำงานไปถึงก็เกือบๆ 7โมงครึ่ง พอผมกำลังจะเคาะประตูเรียกก็มีโทรศัพท์มาซะก่อนเลยหลุดคุยโทรศัพท์แถวๆบันไดของอพาทเมนต์ ไอ้พอคุยเสร็จแล้วกำลังจะวางโทรศัพท์นี่สิ จะเจอเค้าเดินออกมากับผู้ชาย ที่ผมไม่รู้จัก ตอนนั้นตัวชาเลยครับรู้สึกว่าตัวมันเหนือนข้างในกลวงไปหมด(ให้มันได้งี้สิว้อย) แต่ผมก็ไม่ได้ทักเค้าเต่ก็ยังอุตส่าห์ยิ้มให้(ผมยิ้มให้เค้านะ) พอเค้าลงลิฟห์ไป ผมพอตั้งสติได้ก็เลยเดินไปที่ห้องเค้ากะว่าจะเคาะประตูถามน้องสาวเค้าว่าผู้ชายคนนั้นมันใครกันวะ เคาะเสร็จดันไม่มีคนเปิดประตูออกมา ทั้งๆที่จริงแล้วตื่นกันหมดแล้วเพราะผมไปยินเสียงคนกินข้าวอยู่แล้วก็คุยกัน อืม เคาะอยู่ประมาณ3-4รอบไอ้ผู้ชายคนนั้นมันก็เดินมาถามผมว่า

" มีอะไร " (เฮ้ย ที่จริงผมควรจะเป็นฝ่ายถามมากกว่าว่าคุณน่ะมาค้างอะไรที่นี่ว้อย) ด้วยความที่งงมาก ผมก็ตอบไปว่า

" ไม่มีอะไรมาหาไอ้จัน (น้องสาวแฟนผม) จะมาเอาเบอร์ไอ้บิ๊ก แล้ววันนี้ผมก็ไม่มีงานเลยจะมานั่งคุยที่ห้อง (เพราะปกติผมไม่มีงานก็จะมานั่งคุยกับน้องเค้าอยู่แล้ว) แต่เคาะหลายครั้งแล้วไม่มีคนเปิดประตูเนี่ย พี่มีไอ้บิ๊กมั๊ย "

" ไม่มีจันมันยังนอนอยู่ไม่ตื่น "

"อืมๆ ครับ"

แล้วหมอนั่นก็เปิดประตูเข้าไปไอ้ผมก็ว่าจะตามไปคุยกับไอ้จันด้วยแต่มันดันปิดประตูใส่หน้าผมซะอีก.......

ไรวะผมเลยเซ็งจัดเดินมาที่ลิฟกะว่ากลับบ้านไปนั่งคิดดูว่ามันเกิดไรขึ้นดีกว่าพอเดินมาได้นิดหน่อย ไอ้บักสัตว์นั่นก็เปิดประตูออกมา แล้วพูดกับจันว่า "มีอะไร ให้โทรมา ปืนพี่อยู่ในห้อง"

อืม ดีมาก ปืนคุณมึงอยู่ในห้องแล้วคุณเป็นใครกันวะทำอย่างงี้กับผมมันเกินไปรู้มั๊ยแม่ง ปืนกูก็มีโว้ย ไอ้ห่าเอ้ยผมกะว่าจะเลิกเกเรแล้วนะในใจคิดไว้แค่นี้เพราะยังไม่รู้ว่าเค้าเป็นญาติของแฟนผมรึเปล่าเลยต้องตีหน้าเซ่อทำเป็นไม่ได้ยินไปก่อน

พอกลับมาในซอยบ้าน ก็แวะร้านของชำก่อน เพราะผมค่อนข้างจะแน่ใจมากว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ใช่ญาติฝ่ายไหนของเค้าหรอก ครั้นจะไปอาละวาดทำตัวงี่เง่าก็ใช่ที่ แวะซื้อเบียร์2ขวดไปนั่งดื่มดีกว่า ซื้อเสร็จก็แวะอู่เพราะเพื่อนผมนอนพักอยู่ที่อู่เครื่องเสียง เห็นมันนอนอยู่เลยไม่ปลุก นั่งดื่มเบียร์คนเดียว คิดไปคิดมาเลยส่งMesไปหาเค้าจะได้ถามว่ามันเป็นอะไรกันแน่ผมเลยส่งข้อความไปหาเค้าว่า

ถ้าว่าง ก็โทรกลับหรือยิงมาก็ได้ มีเรื่องอยากคุยด้วย

ผมส่งข้อความไปให้แล้วก็คิดว่าราวๆเที่ยงคงจะโทรกลับมาหรืออย่างน้อยก็ยิงเบอร์มามั่งล่ะ แต่หลังจากรอจนเกือบๆเที่ยงก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ระหว่างนั้นผมก็นั่งดื่มเบียร์รอไปเรื่อยๆ จนมันเลยมาถึงบ่ายกว่าๆ ไอ้เล็กเพื่อนผมก็ขอให้ผมไปส่งมันที่บ้านมันจะกลับไปเบิกเงิน เลยไปส่งมัน แถวๆซ.กาหลงน่ะแหละ

พอไปถึงมันก็หายเข้าไปในบ้านพักนึงผมก็ยืนรออยู๋ข้างนอก พอมันมาก็เลยขี่รถกลับกันมาที่ซ.ทรายทองไปหารุ่นน้องคนนึงชื่อโย มันกำลังสักอยู่ เล็กก็ให้เงินผมมาร้อยนึง มันบอกว่าที่เคยติดเงินผมไว้ ไอ้ผมอยู่ในอารมณ์เซ็งๆอยู่แล้วเลยเดินไปซื้อเบียรมานั่งกินต่ออีกขวด วันนี้กินเบียร์แทบจะทั้งวันแล้วนะเนี่ย แต่ก็ยังไม่มีการโทรมาของคนที่ผมรอคอย รอนานจนกระทั่งผมเตรียมตัวจะไปเรียนแล้ว (ผมเรียนภาคสมทบ) ราวๆ4โมงเกือบจะครึ่งได้มั้ง โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมา พอดูเบอร์ที่โทรมาก็เป็นเบอร์ของ เค้า ผมเลยรีบรับ แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกสึกแย่ลงยิ่งกว่าเดิม

"ฮัลโหล" เสียงที่ได้ยินกลับเป็นเสียงของหมอนั่น ทั้งๆที่จริงควรจะเป็นเค้าโทรมาซะด้วยซ้ำ

"ครับ"

"มีอะไรจะคุยกับเกดหรือ เมื่อเช้าพี่ก็ถามเอ็งแล้วไงว่ามีอะไรรึเปล่า งั้นเอ็งมาหาที่แยกสมเด็จตอนทุ่มนึง"

"ผมไปเรียนตอน6โมงกว่าจะเลิกก็เกือบ3ทุ่มไปตอนนั้นไม่ได้หรอก"

"งั้นเอ็งมาคุยกันตอน4ทุ่ม "

พอวางโทรศัพท์ผมก็แต่งตัวเตรียมออกไปเรียนแต่ผมก็แวะไปนั่งเล่นที่อู่ก่อนกะว่าพอสัก5โมงครึ่งค่อยไป แต่มันอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนั่งคุยกับเพื่อนยาวจะเกือบ6โมง เพื่อนผมอีกคนที่ทำงานอยู่แยกสมเด็จก็โทรมาคุยกันพักนึงผมเลยตัดสินใจไปคุยกันให้รู่เรื่องเลยตอนนี้ดีกว่า ก็เลยบึ่งมอเตอร์ไซยาวไปสถานีดับเพพลิงย่อยที่แยกสมเด็จที่เค้านัดผมไปคุยน่ะแหละ

ไอ้ครั้นไปถึงแล้วผมก็เอารถไปจอดไว้ที่ปั๊มข้างๆแล้วโทรหา บิ๊ก พอมันรับโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาผมที่ปั๊ม

"มึงรู้เรื่องแล้วสิ"มันถามผม

"อืม"

"แม่ง กูผิดเองแหละไม่น่าให้พวกมันมาที่นี่เลย มันเลยรู้จักกับพี่เค้า มันก็ไม่อยากบอกมึง กลัวจะเสียมึงไป"

"อา"

"กูก็ไม่รู้จพูดไงดีว่ะ"

"ข้าน่ะ พูดกันมาตรงๆยังดีกว่าจะ ทำแบบนี้เสียความรู้สึก สำหรับข้านะเว้ย เค้าต้องการอะไรข้าก็ยอม"

"เออ กูรู้ แต่แม่งได้กันแล้ว กูก็กลัวมึงจะเสียใจเลยไม่อยากพูด"

"อือ"

"ไอ้เกดแม่งก็ กวนว่ะ มันบอกพี่เค้าว่ามันน่ะไปตามกวนตามตื๊อมัน"

"หืม ข้าเนี่ยนะ อะไรวะจริงเหรอ" ผมไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะพูด ออกมาแบบนี้

"แล้วไงอ่ะ มากันรึยังเนี่ย"ผมเลยถามมัน

"อยู่ข้างในแหละ มึงไปรอด้านหลังแล้วกันเดี๊ยวกูไปตามมาให้"

"อา"

ผมเลยไปยืนคอยด้านหลังสถานี พักนึงหมอนั่นก็ออกมาแบ้วการสนทนาก็เริ่มขึ้น ผมก็จำไม่ค่อยได้นักหรอกแต่หมอก็พูดทำนองว่ารู้จักเค้ามาแล้วพักนึง(ห่า ประมาณ2สัปดาห์ แต่ผมคบกันมาครึ่งปี) อะไรก็ยอมให้เค้าได้ ถ้าเค้าเลือกผม หมอก็จะไป แต่ก็พูดว่าชีวิตขาดเค้าไม่ได้ (ฟังดูเหมือนจะดีแต่สุดท้ายก็เอาตัวเองก่อน) ผมก็อืออา เออ ออไป พักนึง ผมเลยให้บิ๊กไปตามเกดมา(แฟนผมน่ะแหละ)

พอเกดมาแทนที่จะได้คุยกับเกดบ้าง เธอกลับไม่พูดอะไรเลยแม้แต่นิด หมอนั่นก็พร่ำแบบเดิม จนกระทั่งพักนึง หมอก็ชักปืนออกมากระชากลูกเลื่อน แถมยังบอกอีกว่า

"พี่น่ะพร้อมทุกเมื่อ เอ็งจะเอาตอนนี้เลยก็ได้ อยู่ท่าอิฐ จะพาพวกมาก็ได้ไม่หลบอยู่แล้ว"

ไอ้น่ะกะมาคุยจริงๆเพราะมาตัวเปล่าๆ ไม่ได้พกอาวุธใดๆเลยในวันนี้ เพราะต้องการแสดงให้รู้ว่า จริงใจที่จะมาคุย แต่หมอนั่นกลับชักปืนมาทางผม ไอ้บิ๊กกับเกดเห็นฝ่ายนั้นชักปืนออกมาจ่อหัวผม แต่ผมก็ดันนิ่งคุยปกติอยู่เหมือนไม่เห็นปืน เกดเค้าก็ตกใจขอให้พี่เค้าเก็บปืน แทนที่กะคุยกันให้เข้าเรื่อง หมอก็ยังพูดแบบเดิมอยู่ดี ไอ้ผมก็ชักจะรำคาญมันไม่เข้าเรื่องสักที เลยหันไปถามเกด

"ผมไปกวนคุณมากเลยใช่มั๊ย" ปกติผมไม่เคยพูดกับเกดแบบนี้ เพราะมักจะเรียกชื่อแล้วก็คุยกันถ้าเป็นเวลาปกติก็จะพูดประมาณ โจ๊กกวนเกดมากเหรอ ไรแบบนี้ แต่ถ้าผมพูดแบบนี้เกดรู้ดีว่าผมอารมณ์ไม่ดีมากๆแล้ว หน้าเธอ เสีย แต่ไม่ได้ตอบผมตรงๆกลับส่ายหน้าแล้วบอก

"เปล่า"

"แล้วจะเอาไง คุณก็พูดมาจะได้เคลียสกันให้จบ"

"เกดกับโจ๊กเป็นแค่เพื่อนกัน นี่"

มันน่าเหลือเชื่อมากเลย พูดมาแบบนี้อ่ะ เพราะผมกับเค้ามันเคยมีอะไรที่ทำมาร่วมกันมากกว่าเพื่อน(ไม่ขอเล่านะครับ เดี๊ยวจะติดเรต อาร์ ซะงั้น) แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ดี เพราะมันจะได้ไม่ค้างคา พอคุยกับเกดจบท่าทางหมอนั่นก็คงจะรู้สึกดีแล้วล่ะเพราะๆไงตัวเองก็ไม่เสียคนที่รักนี่ แต่ผมน่ะ เสียใจมากๆ แต่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร เลยให้เกดออกไปก่อน กะว่าจะคุยกับหมอนั่นสองคน เกดก็ออกไป ผมเลยคุยอะไรกับอีกฝ่าย2คน แต่คราวนี้หมอค่อยคุยรู้เรื่องหน่อย ผมก็ถามว่ารู้จักกันเมื่อไหร่ อะไรทำนองนี้ล่ะจำไม่ค่อยได้แล้ว พอคุยจบ ผมก็เลยฝากคืน ดินสอกด ของ รอทติ๊งที่เค้าซื้อให้ผมเป็นของขวัญวันเกิด

"ฝากคืนให้เกดด้วย"

หมอก็รับปาก ผมเลยเดินไปนั่งคุยกับ บิ๊กพักนึงแล้วก็กลับมาที่บ้านแต่ยังไม่เข้าบ้านหรอกแวะคุยกับเพื่อนแปปนึงมันก็บอกจะกินเหล้ากัน ผมก็กำลังเซ็ง เศร้าอยู่พอดีเลยกินกับพวกมันด้วย

เฮ้อกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมาผมแยมากเลยครับ กินเหล้าทั้งวันเลย ติดต่อกันทั้งสัปดาห์อ่ะ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ ถึงมันจะเสียใจอยู่บ้างก็เหอะ

แต่สำหรับผมในเวลานี้ คิดดูแล้วเลิกมาก็ดีแล้วครับ คนที่ไม่ได้รักเราทนอยู่ไปก็เท่านั้น ตอนนี้อยู่คนเดียวก็okนะ เหงาเป็นพักๆบ้างแต่ดีกว่าที่อยู่กับคนแบบนั้นจริงๆ